Daar gaan we weer...

Gister was ik met Barney en Marlous wezen fietsen. Misschien kwam het omdat Marlous erbij was, misschien niet, maar ik voelde eigenlijk helemaal niks tussen Barney en mij. Niet het ene wat ik eerder wel meende te voelen. Niet dat mijn gevoel toen klopte, maar toch voelde het gisteravond allemaal anders aan. Misschien lag ik ook een beetje te veel te kloten en ging ik ook te ver. Maar goed, tegen het einde van de avond, leek er iets te veranderen. We stonden met zijn drieën bij de Mookerheide en toen leek de sfeer iets rustiger en serieuser te worden. Daarna zijn we nog naar mijn huis gegaan om wat te drinken en toen leek ik weer het ene te voelen wat ik eerder heb gevoeld. Marlous, die snapte dat er iets aan de hand was, terwijl ik dat volgens mij toch echt niet uistraalde of verlangde, ging de planten bestuderen. Barney en ik waren dus even alleen en we hebben weer even gepraat. Op de een of andere manier heb ik het gevoel dat ik hem alles kan vertellen.
Daarna heb ik die twee het huis uit gegooid (mam leek al niet helemaal tevreden) en toen vroeg Barney om een afscheidszoen. Ik stond echt versteld, want dat heeft ie nog nooit aan mij gevraagd en ik zou niet weten aan wie die dat wel heeft gevraagd. Maar goed, hij heeft er een gekregen en ik heb er eentje terug gekregen. Daarna heb ik Marlous ook maar drie afscheidszoenen gegeven (zo'n standaard geval), anders stond het volgens mij zo raar.

En toen kwam de preek. Mijn moeder vond het vreemd dat ik ga fietsen en vertrouwde me niet. Ik en Marlous hadden elkaar een beetje verkeerd begrepen en daardoor waren we elkaar in het begin misgelopen. Maar dat lag aan ons. Maar mijn moeder gelooft gewoon niet dat ik ben gaan fietsen. Terwijl ik van haar moet gaan trainen. Alsof ik met iedereen die ik tegenkom het bed in duik. Leuk, als je moeder zo over je denkt.